muziek

het begin

Diverse familieleden waren lid van de lokale drumfanfare.
Van volwassenen die in mijn ogen op toeters bliezen en op trommels sloegen tot kinderen die les hadden of bij de majorettes zaten.

Vaak gingen wij mee kijken naar optochten en optredens, dus ik raakte al vroeg bekend met deze manier van muziekmaken.

campinglamp Toen ik een jaar of 10 was, zag ik een jongen met een lamp op een lange stok tussen de blazers lopen. Deze fakkeldrager zorgde voor licht op de marsboekjes van de blazers. Zonder licht is het 's avonds lastig lezen.
Dit was dus voordat batterij(fiets)lampjes gemeengoed waren.

Deze jongen had echter moeite met het dragen van zijn fakkel en ik nam deze snel van hem over. Dit was mijn eerste optocht met de fanfare. Ik vond het wel zwaar, maar het was tegelijk ook leuk om te doen. Lopen in een grote groep.

Toen ik na afloop mijn fakkel afzette (dus eigenlijk de stok uit de holster haalde die ik om had) bleek dat door de struikeling van die jongen de fakkel in de brand gevlogen was.
Vanaf dat moment wist ik waarmee ik liep. Het was een campinglamp op petroleum met een kousje dat gloeide. Het kousje gloeide echter niet meer, maar gaf een vlam van toch wel een paar centimeters. Voorzichtigheid was dus toch wel geboden. De lamp kon goed heet worden.

Later werden de lampen vervangen door varianten met een accu en nog later kwamen de fietslampjes op batterijen. Dit betekende eigenlijk het einde voor de fakkeldragers. Alleen voor de sier liepen er nog leerlingmuzikanten mee tijdens optochten.

Dit was voor mij het begin van een hobby.

zelf spelen

Op mijn 18^e was ik op zoek naar een nieuwe hobby en ik besloot om zelf muziek te gaan maken.
Natuurlijk begon ik bij de vereniging waar ik al bij meeliep, Sempre Crescendo uit Hellevoetsluis.
Ik begon op de bugel en kon na korte tijd overstappen op de Alt-hoorn. Deze beviel mij niet en na weer een tijdje bugel gespeeld te hebben, stapte ik over de op corhoorn. Binnen een half jaar mocht ik meespelen in het orkest en op straat meelopen, als eerste hoornist. Dit heb ik zo'n 5 jaar gedaan.

Ondertussen was ik in Den Haag gaan wonen voor mijn studie. Elke vrijdag ging ik met een tas vol vuile was en een hoorn in zijn transportkoffer met het OV terug naar huis. Ja, echt waar, ik repeteerde door de weeks zelfs op mijn studentenkamertje.

tweede vereniging

Ik was ook lid geworden van de Koninklijke Haagse PTT Harmonie aldaar. Hier speelde ik een ander type hoorn, waardoor ik ondertussen de Es-, F- en Bes-hoorn kon spelen.
Nadat ik bij de fanfare gestopt was, stapte ik over op de cornet en later de trompet. Deze instrumenten gingen mij niet zo goed af en met een keelblessure stapte ik over op het slagwerk.
Ik ging het zogenaamde groot en melodisch slagwerk spelen. Mijn hoofdinstrument waren de pauken, twee hele grote staande koperen trommels. Hiernaast mocht ik ook de concertbass (grote trom), klokkenspel, tam tam (gong) en wat kleiner schudwerk bespelen.

derde vereniging

Na enige omzwervingen kwam ik terecht bij Kunst en Vriendschap in Zoetermeer. Ook hier mocht ik mij weer met de pauken bezig gaan houden, drie stuks in dit geval. Er waren hier meerdere slagwerkers in het orkest, dus ik bespeelde de andere instrumenten minder vaak.

Vanwege tijdgebrek moest ik mijn hobby na een paar jaar opgeven en heb ik een paar jaar zonder vereniging gezeten. Maar het bleef altijd kriebelen. Als ik een optocht of een taptoe zag dan wist ik dat ik toch weer wilde spelen. Alleen wilde ik niet meer in een zittend orkest, ik wilde lopen.

vierde vereniging

Eind oktober 2006 besloot ik te gaan kijken bij Showband '75 Leidschendam in, je raad het al, Leidschendam. Deze vereniging liep niet alleen maar recht op straat zoals de fanfare, maar zij liepen ook in allerlei patronen en figuren. Ook deed de vereniging aan wedstrijden waarbij figuren gelopen moesten worden.
Aangezien ik weer blazer wilde worden (slagwerk vond ik toch best wel moeilijk, je moest alles uit je hoofd kunnen spelen) moest ik natuurlijk voor een instrument kiezen. Op dat moment was er de meeste behoefte aan een bariton- of een sousafoonspeler. Ik koos voor de laatste.

Na enkele keren mee gerepeteerd te hebben bleek dat deze vereniging ook een gelegenheidsband had die vanaf half november t/m 5 december elk weekend veel optredens had. Ik mocht al direct met deze band meedoen. Dit was heel zwaar. Jaren niet meer gelopen en gespeeld en dan ook nog eens in een dun pakje terwijl er een toeter van 14 kilo op je schouder rust.

Ondertussen waren we ook aan het repeteren voor de show voor de wedstrijden waar we aan mee deden. In september 2007 was de finale en hier werden we tot aller verbazing Nederlands Kampioen in onze klasse. Ik wist niet wat mij overkwam.

Tijdens deze wedstrijden en de Europese variant ervan zag ik diverse korpsen in mooie uniformen maar ik wist niet wie ze waren. Als antwoord hierop besloot ik een overzichtssite te maken, CorpsUniforms was geboren.

sous Nu speel ik nog steeds sousafoon bij Showband '75 en loop ik mee in optochten in binnen- en buitenland. Muziek maken is inspannend, repetities kunnen zwaar zijn, maar als je klaar bent en het resultaat ziet dan blijkt het stiekem toch heel erg leuk en ontspannend te zijn.

certificaat In augustus 2010 werd ik 'beloond' voor mijn hobby. Ik was ondertussen al 12,5 jaar muzikant en hiervoor krijg je een oorkonde en een koperen pin.

Sinds april 2010 ben ik bestuurslid geworden van de vereniging en probeer ik de penningen bijeen te houden. Als bestuurslid kijk je toch anders naar een vereniging en leer je ook de andere onderdelen iets beter kennen. Eigenlijk zou iedereen een keer in het bestuur gezeten moeten hebben om te weten hoe het binnen een vereniging is.

en nu ...

In 2012 ben ik gestopt met Showband '75 Leidschendam en ben ik mij aan het oriëteren naar een nieuwe vereniging. Ik wil wel graag blijven lopen, maar het ook rustig aan doen. Niet meerdere dagen per week repeteren.
Wie weet vind ik binnenkort iets leuks.